หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ อีสา รวีช่วงโชติ

อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 6

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 19 ธันวาคม 2556 04:17 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 6
       อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 6
       
       พระบรมมหาราชวัง ปีพ.ศ. 2481
       
       หม่อมพริ้มเดินเข้าไปในเขตตำหนักฝ่ายใน ที่เป็นหมู่ตึกหลังเล็กๆ หลายหลังเรียงกันอยู่ในสวนสวย บรรยากาศดูร่มรื่น ระหว่างทาง มีหญิงชาววังเดินผ่านไปมา ทุกคนแต่งกายสีตามวันแบบสวัสดิรักษา
       
       ภายในห้องขนาดกลาง ห้องหนึ่ง คุณพริ้ง พี่สาวของหม่อมพริ้มนั่งอยู่บนพรม ห่างออกไป มีสาวๆ ชาววังแต่งกายสีตามวันจับกลุ่มกันแกะสลักผักผลไม้อย่างตั้งใจ
       หม่อมพริ้มคลานมานั่งพับเพียบอยู่ตรงหน้า
       “กราบคุณพี่ค่ะ”
       คุณพริ้งยิ้มตอบ “ว่าอย่างไร แม่พริ้ม ฉันแว่วมาว่าอีกไม่นาน ที่วังรวีวารจะมีงานใหญ่”
       “อิฉันก็มาเรียนคุณพี่เรื่องนี้ล่ะค่ะ” สีหน้าหม่อมดูกังวลนิดๆ “แล้วก็อยากจะหารือ...เรื่องลูกหญิงโสภา”
       
       ทั้งสองพี่น้องเดินคุยกันในสวนสวย คุณพริ้งพูดอย่างเห็นใจหญิงโสภา
       “ก็น่าเห็นใจแม่โสภา หมั้นปุ๊บแต่งปั๊บ แถมยังต้องติดตามสามีไปถึงฝรั่งเศส คนไม่เคยไปไหนไกลบ้าน มันก็น่าใจหาย”
       “อิฉันก็ใช่ว่าจะอยากเสือกไสลูกให้ไปพ้นอก แต่คุณชายสืบสวัสดิ์เขาก็เป็นคนดี จริงๆ หญิงโสภาก็โตเป็นสาวแล้ว ไม่มีบารมีท่านชายคอยคุ้มครอง คนมันก็ฉวยโอกาสมาเกาะแกะ”
       “จริงรึ” หม่อมพริ้มพยักหน้ารับ คุณพริ้งบอกทันที “งั้นรีบตบแต่งออกไปเสียก็ดีแล้ว.. ผู้ชายดีๆ อย่างคุณชายสืบสวัสดิ์หาได้ที่ไหน อายุไม่เท่าไหร่ก็ได้เป็นถึงเลขาท่านทูต อนาคตแม่โสภา อย่างไรเสียก็ไม่พ้นได้เป็นคุณหญิง”
       “แต่อิฉันก็อดใจหายไม่ได้”
       “ก็ตามประสาแม่ห่วงลูกสาวน่ะ แม่พริ้ม”
       “ตอนโศภีกับศุภลักษณ์ออกเรือน อิฉันก็ไม่เคยเป็นแบบนี้นะคะ คุณพี่ นี่ใจคอมันวับๆ หวิวๆ ยังไงพิกล...เหมือนกับคนจะเสียลูกไปอย่างไรไม่ทราบค่ะ”
       หม่อมพริ้มหน้าตาไม่สบายใจเอาเลย
       
       ด้านหญิงโสภานั่งอยู่ที่เตียง มองไปที่กรอบรูป เป็นภาพของหล่อนถ่ายคู่กับหม่อมพริ้ม หญิงโสภาหยิบมาดูอย่างอาลัย ปนหวาดหวั่น แล้ววางกลับลงบนโต๊ะข้างเตียง
       หญิงโสภาทรุดตัวลงกับพื้นห้อง พนมมือมองไปที่รูป
       “หม่อมแม่ขา ชาตินี้ลูกน้อยวาสนา ไม่ได้อยู่ทดแทนคุณหม่อมแม่ เกิดชาติหน้าฉันใด ขอให้ลูกได้เกิดมาเป็นลูกหม่อมแม่ได้ทดแทนคุณหม่อมแม่ด้วยเถิดเจ้าประคุณ”
       หญิงโสภาก้มลงกราบรูปหม่อมพริ้ม แล้วเงยหน้าขึ้น เปิดกล่องเครื่องมือเย็บปักถักร้อย หยิบกรรไกรตัดผ้าเล่มใหญ่คมวับขึ้นมา
       หญิงโสภามองคมกรรไกร มองเส้นเลือดใหญ่ที่ข้อมือของตน รวบรวมความกล้าแล้วยกกรรไกร
       ขึ้นสุดแขน หลับตาปี๋ มือสั่นระริก
       
       ขณะเดียวกันสานอนพลิกไปพลิกมาอยู่ในมุ้ง ครุ่นคิดถึงคำพูดของคุณหญิงโสภา
       “จะไม่มีผู้ชายคนไหนอีก นอกจากเขา ตลอดชีวิตของหญิง...”
       สาสะดุ้งลุกพรวดขึ้นมา ใจคอไม่ดี
       “คุณหญิง”
       
       ขณะที่หวนนอนหลับอยู่ข้างๆ ที่นอนชายรวี รู้สึกเหมือนมีก้อนกรวดเล็กๆ ปาโดน หวนสะดุ้ง
       “หืมม” หวนงัวเงีย หยิบก้อนกรวดมาดูงงๆ “อะไรวะ”
       สาโผล่มาตรงหน้าต่างร้องเรียกเบาๆ “พี่หวน”
       “นังสา” หวนตกใจระคนแปลกใจ
       “เปิดประตูให้ฉันหน่อยพี่ ฉันเข้าไปไม่ได้”
       “แล้วเอ็งจะเข้ามาทำไม”
       “เอาน่ะ มาเปิดประตูให้ก่อน...เร็ว”
       
       หวนเปิดประตู สารีบผลุบเข้ามาเร็วรี่
       หวนเตือน “หม่อมท่านสั่งไว้ว่า...”
       สาชู่ว์ปาก “อย่าเอะอะไป”
       จากนั้นสารีบวิ่งขึ้นไปชั้นบน หวนอ้าปากค้าง
       
       ในเวลาต่อมาสาย่องเร็วๆ ไปตามทางเดินที่มีแสงสว่างเพียงรางๆ ที่หน้าห้องหญิงโสภา เรียกเบาๆ
       “คุณหญิงขา คุณหญิง”
       สาร้อนใจ เห็นว่าประตูไม่ได้ใส่กลอน เลยเปิดเข้าไปเลย มองเห็นเตียงว่างเปล่า
       “คุณหญิง”
       สาเห็นขาของหญิงโสภาอยู่ที่พื้นอีกด้านของเตียง ตกใจรีบวิ่งเข้าไป
       “คุณหญิง”
       ร่างของหญิงโสภากองอยู่ที่พื้น กรรไกรตกอยู่ ที่ข้อมือมีเลือดไหล แผลไม่ใหญ่มาก แค่เฉียด หญิงโสภากลัวจนทำไม่สำเร็จ สาตกใจสุดขีดรีบเข้าไปประคอง
       “คุณหญิง นี่มันอะไร”
       หญิงโสภาร้องไห้สะอึกสะอื้น “สา หญิงอยากตาย แต่หญิงทำไม่ได้ หญิงไม่กล้า หญิงกลัว...”
       หญิงโสภาร้องไห้กระซิก สาเข้าใจ ดึงหญิงโสภามากอดปลอบ ด้วยความเห็นใจ
       
       สาทำแผลให้หญิงโสภาที่นั่งอยู่บนเตียง พูดเตือนดุๆ
       “คุณหญิงจะตายไปทำไมคะ ถ้าคิดจะตาย หนีไปกับคุณสมศักดิ์เสียไม่ดีกว่าหรือ”
       “หญิงทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกจ้ะ หม่อมแม่คงเสียใจมาก”
       “แล้วตายไปนี่ หม่อมท่านไม่เสียใจหรือคะ” หญิงโสภาอึ้ง “คิดอะไรโง่ๆ คุณหญิงตายไป หม่อมท่านก็เสียใจ คุณสมศักดิ์ก็เสียใจ ไม่มีใครได้อะไร แต่ถ้าคุณหญิงหนีไปกับคุณสมศักดิ์ อย่างน้อย ก็ยังมีคนสองคนที่มีความสุข”
       หญิงโสภาอึ้งสับสนไปหมด ด้วยความอ่อนต่อโลก สาแนะนำจากมุมมองของตัวเอง
       “พระท่านว่า ฆ่าตัวตายน่ะบาปหนักนะคะ คุณหญิง...ถ้าคุณหญิงรักคุณสมศักดิ์ก็หนีไปซะดีกว่า”
       “หญิง” คุณหญิงสับสนหนัก “ไม่รู้สิสา”
       “คุณหญิงรักคุณสมศักดิ์ไหมล่ะคะ”
       หญิงโสภานิ่ง เห็นสายตาคาดคั้นของสา เลยค่อยๆ พยักหน้า
       “รักเขา ก็ไปกับเขาเถอะค่ะ ยังไงก็ดีกว่าฆ่าตัวตาย”
       หญิงโสภามองหน้าสา เหมือนเด็กหลงทางที่หาที่พึ่ง
       “แล้วสาจะไปกับหญิงใช่ไหม” สาอึ้ง “นะ สา ไปกับหญิงนะ”
       
       สาอึ้ง ตอบไม่ถูก เพราะยังไม่ได้ตัดสินใจเหมือนกัน

อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 6
       รุ่งเช้าหม่อมพริ้มนั่งสง่าอยู่ที่โซฟาห้องโถง จวนนั่งที่พื้นตรงหน้า เจิมเดินนำหญิงโสภาเข้ามา
       
       “มานี่สิ หญิง แม่มีเรื่องจะปรึกษา” เห็นผ้าพันแผล “อ้าว แล้วนั่นแขนไปโดนอะไรมา”
       “โดนกรรไกรค่ะ หญิงทำการฝีมือแล้วพลาด”
       “ไหนดูซิ” หม่อมดูแผลอย่างห่วงใย “ดีที่แผลไม่ลึก อีกสองเดือนจะมีงานใหญ่ หญิงต้องระวังตัวมากๆ ด้วย”
       เจิมเอ่ยขึ้น “จริงเจ้าค่ะ คนจะบวชจะแต่ง โบราณเขาว่ามันแรง...ต้องระวังตัวไว้”
       หญิงโสภารีบตัดบท “หม่อมแม่ให้ป้าเจิมไปตามหญิง มีอะไรหรือคะ”
       “อาทิตย์นี้ ท่านชายสืบสายจะมาตกลงเรื่องงานแต่งงานของหญิง ท่านป้าของหญิงก็จะออกจากวังมาเป็นผู้ใหญ่ทางเราด้วย แม่จะให้หญิงทำของว่างเลี้ยงท่านผู้ใหญ่...แต่ก็มามือเจ็บเสียนี่”
       “นั่นสิเจ้าคะ อิฉันว่าจะชวนคุณหญิงทำข้าวแช่...เห็นหม่อมโปรด” จวนบอกประจบ
       “ไม่ต้องมาสู่รู้ประจบข้า นังจวน” หม่อมหันมาพูดกับหญิงโสภาอย่างปรานี “มือเจ็บก็อย่าเลยลูก เอาไว้หายแล้วค่อยทำก็ได้”
       หญิงโสภามองหม่อมพริ้มราวกับจะจดจำทั้งรักและอาลัย น้ำตาแทบหยด เมื่อได้คิดว่าเธอจะไปจากที่นี่แล้ว
       “หญิงทำไหวค่ะ หม่อมแม่...หม่อมแม่ชอบข้าวแช่ หญิงก็อยากทำให้หม่อมแม่รับประทาน...” คุณหญิงไม่อาจพูดว่า เป็นครั้งสุดท้าย ได้แต่ส่งสายตาอาลัย “หม่อมแม่ว่าแขกจะมากันเมื่อไหร่นะคะ”
       “วันอาทิตย์นี้จ้ะ หญิง ซักบ่ายสองโมง”
       หม่อมพริ้มตอบยิ้มแย้ม ไม่ได้สงสัยอะไร หญิงโสภาหน้านิ่ง แต่มือเย็นเฉียบ ถึงเวลาแล้ว
       
       เวลาเดียวกันที่ริมรั้วบ้านเช่า สาแอบมาส่งข่าวหญิงโสภาให้สมศักดิ์รู้
       “งั้นคุณก็ต้องพาคุณหญิงโสภาหนีออกมาก่อนหน้านั้น”
       สานึกหวั่นๆ “ฉันเหรอ...แล้วคุณล่ะ”
       “ผมจะไปรอคุณที่ที่เรานัดกัน” สมศักดิ์ปลอบใจ “ไม่ต้องกลัวนะ คุณสาผมวางแผนเอาไว้รอบคอบแล้ว ขอแค่คุณกับคุณหญิงหนีออกมาให้ได้…เราก็จะไปมีชีวิตใหม่ด้วยกัน”
       
       สาเดินคอตกกลับมานั่งอยู่ใต้ต้นไม้ สีหน้าหนักใจ มองไปที่สนามเห็นหวนเล่นว่าวกับชายรวี ชายรวีหัวเราะสดใสอย่างน่ารักแล้วหันมาเห็นสา
       “สา...สามาเล่นกับชายนะคะ”
       สาฝืนยิ้ม ร้องตอบ “สามีน้อง สาวิ่งไม่ได้ค่ะ คุณชายเล่นกับหวนเถอะค่ะ”
       “ไม่เอา ชายจะเล่นกับสา”
       ชายรวีละจากหวน วิ่งมาหาสา ด้วยสายเลือดผูกพันกัน ชายรวีกอดสาอย่างรักใคร่ ฉอเลาะ
       “ทำไมสาไม่มาร้องเพลงกล่อมชายนอนอีก”
       สามองหน้าชายรวีที่ยิ้มประจบ อารมณ์แม่ที่ห่างหายไปก็เอ่อท้นขึ้นมา น้ำตาคลอๆ
       “หวนก็อยู่นี่คะ”
       “หวนร้องไม่เพราะ ไม่เหมือนสา ชายชอบฟังสาร้องเพลง สาร้องเพลงเพราะ”
       สามองชายรวีที่มองมาตาแป๋ว อาลัยลูกชายเป็นที่สุด
       
       ยามเย็น ท้องฟ้าสีหมากสุกสวยงาม ลมพัดใบไม้พลิ้วไหว ยินเสียงสาร้องเพลงนกขมิ้นดังกังวานใส มีชายรวีนอนบนหมอน แนบชิดกับสา ตาหรี่หลับใบหน้ายิ้มนิดๆ อย่างมีความสุข
       สามองหน้าชายรวี แล้วอดไม่ได้ รำพึงเบาๆ
       
       “คุณชายของสา...ถ้าสาไม่อยู่ จะคิดถึงสาไหม”
       สาเอามือลูบผมชายรวี แล้วอดไม่ได้ก้มลงจูบหน้าผากเบาๆ อย่างอาลัยอาวรณ์
       “ถึงอยู่ สาก็ไม่ได้เลี้ยงคุณชายอยู่ดี...อยู่ดีมีสุขนะคะ คนดีของสา”
       
       เช้าวันต่อมา เป็นวันอาทิตย์ หม่อมพริ้มแต่งตัวสวยเป็นพิเศษเดินออกมาหน้าวัง พุดเดินตาม หม่อมพริ้มเห็นชิดจอดรถเหมือนรอใครอยู่
       “อ้าว เจ้าชิด เจอพอดี ว่าจะให้พุดมันไปเรียกอยู่เชียว”
       “หม่อมมีอะไรจะใช้ผมหรือขอรับ”
       “เดี๋ยวซักเที่ยงเอ็งเอารถไปรับคุณพริ้ง คุณพี่ข้าออกมาจากวังที เธอจะมาที่นี่”
       ชิดค้อมตัวบอก “ผมไปส่งคุณหญิงโสภาแล้ว จะรีบไปรับคุณท่านทันทีเลยขอรับ”
       หม่อมพริ้มแปลกใจ “หญิงโสภาจะไปไหน”
       “สามันบอกผมให้มาเตรียมรถ มันว่า คุณหญิงโสภาจะออกไปซื้อของที่บางลำพูขอรับ”
       หม่อมพริ้มฉงน “ซื้อของ? ซื้ออะไร”
       
       หญิงโสภาแต่งตัวสวยจะออกจากบ้าน ตอบหม่อมพริ้มเสียงเบาไม่ค่อยกล้าสบตา
       “พอดีเทียนอบหมดค่ะ หม่อมแม่ หญิงจะออกไปซื้อ”
       หม่อมพริ้มตกใจ “ตายจริง แล้วทำไมเพิ่งมารู้เอาตอนนี้” แล้วชักโกรธ “นังจวนมันเป็นแม่ครัวประสาอะไรของมัน ข้าวของหมดก็ไม่รู้เรื่อง แขกจะมากันบ่ายนี้แล้ว จะทำทันหรือหญิง”
       “หญิงกรองน้ำลอยดอกมะลิไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะ อบควันเทียนครู่เดียวก็พอ”
       “จ้ะ งั้นหญิงรีบไปรีบมาเลยลูก” หม่อมบอกอย่างภาคภูมิใจ “แม่อยากให้หญิงปล่อยฝีมือให้เต็มที่ เขาจะได้รู้ว่าลูกสาวแม่มีค่าขนาดไหน”
       หญิงโสภาฝืนยิ้ม กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล “ค่ะ งั้นหญิงลานะคะ หม่อมแม่”
       หญิงโสภายกมือไหว้ แล้วรีบลุกไป ยังไม่ทันพ้นประตู ก็มีเสียงหม่อมพริ้มเรียกไว้
       “เดี๋ยวก่อน หญิง” หญิงโสภาชะงัก ตัวเย็นเฉียบ “จะไปซื้อของน่ะ ไม่เอาสตางค์ไปหรือ”
       หญิงโสภายืนอึ้ง รู้ตัวว่าพลาดไปแล้ว แต่ก็ไม่กล้าหันมาตอบ กลัวจะโกหกต่อไปไม่ได้
       หม่อมพริ้มหยิบกระเป๋าสตางค์ แล้วเดินเข้ามาหาส่งเงินให้
       “เอาไปสามสิบบาทก็แล้วกัน เทียนอบน่ะไม่กี่สตางค์หรอก ที่เหลือเผื่อหญิงอยากจะซื้ออะไร”
       
       หญิงโสภารับเงินมา พยายามกลืนกลั้นน้ำตาไว้อย่างสุดความสามารถ
        
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 37 จบบริบูรณ์
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 36
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 35
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 34
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 33
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 1 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 1 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คนอัพ พรุ่งนี้ถ้ายังไง อัพซักหน้าก็ยังดี ก่อนออกไปเป่านกหวีดน้าาาาาา อิอิ
รออ่านๆ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หน้า 4 ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
รอๆๆๆๆๆๆๆๆ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014